قبل هر چیز بهتون توصیه میکنم که فیلمهای بنینی رو با صدای اصلی خودش تماشا کنید. اون حسی رو که بنینی با طرز صحبت کردنش و تاکید روی حروف و کلمات خاص به تماشاگر منتقل میکنه، به جرئت میتونم بگم که هیچ دوبلوری قادر به ارائه اش نیست. احتمالا شنیدید که جیم جارموش کارگردان آمریکایی فیلم «مغلوب قانون» ، به هیچ عنوان حاضر به دوبله شدن فیلم نبود، و در نهایت فقط به یک شرط قبول کرد فیلم به فرانسه دوبله بشه، که بنینی به جای خودش حرف بزنه. چون معتقد بود بنینی فرانسه رو هم مثل انگلیسی با مزه صحبت میکنه. البته این کار رو در فیلم بعدیش «شب روی زمین» تکرار نکرد و فیلم در سینماها با زیر نویس عرضه شد.

کمدی های اولیه بنینی بر اساس شوخی های لفظی و بازی با تلفظها و گویشهای ایتالیایی بود. بنینی در کمدیهای خودش از کلمات مثل یک سلاح استفاده میکنه و اونا رو مسلسل وار به هم میبافه و بیان میکنه. این روند در فیلمهای بعدی اون به تدریج کمتر میشه و کمدی فیزیکی نماد بیشتری پیدا میکنه که اوج اون رو در فیلم «هیولا» میبینید. فیلم «زندگی زیباست» نقطه عطف فیلمهای بنینی محسوب میشه، که در اون بنینی موفق میشه تراژدی رو در قلب یک فیلم کمدی جای بده. این قضیه در فیلم اخیرش یعنی « ببر و برف » هم با قوت بیشتری ادامه پیدا کرده. نمونه این نوع کمدی - درام را شاید فقط بتونیم تنها در آثار با ارزش چارلی چاپلین پیدا کنیم. در ادامه به بررسی فیلمهای این کمدین میپردازم.