این فیلم سیاه و سفید، کارتونی، ریتمیک، خنده دار و آرام دیگری از جارموش  است که درباره پریشانی ونا رضایتی است و این بار در نیوارلیانز نورانی و خیال انگیز توسط روبی مولر فیلمبرداری شده است. با برداشتهای بلند و آرام جارموشی و بدون نماهای نقطه نظر و برشهای سریع. جارموش میگوید که برداشتهای بلند که با سبک تصویر پرستی و جنون اطلاعات متداول فیلمهای سینمایی و تلوزیونی و ویدئوهای راک بسیار متفاوت است، موجب تغییر در نحوه تفکر تماشاگر در آنچه که میبیند میشود. چون به او گفته نمیشود که به چه چیز بنگرد و او حق انتخاب دارد.
او در مورد انتخاب روبرتو بنینی برای این فیلم میگوید:

«ایتالیایی ها آدمایی خیلی صمیمی، خیال پرداز و احساساتین. چشم اندازهای زیادی از ایتالیا، بخصوص توسکانی، تخیل منو به کار میندازن و روبرتو یه توسکان واقعیه که اولین بار توسط یه دوست ایتالیایی باهاش آشنا شدم. اون موقع داشتم شخصیت های جان وتام ویتس رو مینوشتم، ولی هنوز داستانی نداشتم و به محض اینکه روبرتو رو دیدم شروع کردم به جمع آوری نکته هایی برای نقشش تو فیلم. اون قبل از ساخت این فیلم، انگلیسی نمی دونست، پس درگیری اون با زبان تو فیلم واقعیه، گرچه در آخر مجبور شدم جلوشو بگیرم، چون اونقدر انگلیسی رو سریع یاد میگرفت که یکدستی فیلم از بین میرفت، و من گاهی مجبور شدم بهش دروغ بگم و تلفظ نادرست بعضی از لغتها رو بهش یاد بدم.
ما حقه های زیادی بهش زدیم، بهش چیزای غلط یاد دادیم. مثلن میگفتیم فندک زدن به معنای جیش کردنه. اون معنی صحیح رو نمیدونست و تا سالها بعد هم نفهمید. اما بعد که متوجه شد تلافیش رو سر جان تو جشنواره کن در اورد. وقتی خبرنگارای ایتالیایی که انگلیسی بلد نبودن با جان مصاحبه میکردن سوال کردن که چه جوری بازیگر شدی؟ و روبرتو این جوری ترجمه میکنه: " نمیدونم چرا اما اونا میخوان بدونن صبحونه چی خوردی؟" و جان جواب میده بیکن و تخم مرغ!»

به طور کلی جارموش با دوبله شدن فیلمهایش مخالف است، اما با دوبله این فیلم به فرانسه موافقت میکند، به شرطی که روبرتو به جای خودش صحبت کند. در این مورد میگوید:

«هنوز نسخه دوبله به فرانسه رو ندیدم و نمی خوام ببینم مگه فقط به خاطر روبرتو، دوست دارم فرانسه صحبت کردن روبرتو رو گوش کنم. چون روبرتو فرانسه رو درست مثل انگلیسی بامزه تلفظ میکنه.»

همانطور که قبلا صحبت شد این فیلم در اصل بر اساس بازی روبرتو بنینی ساخته شد، توضیحات جارموش در این زمینه را بخوانید:

« روبرتو در یاد گرفتن زبان خیلی پشتکار داره. کمدی اون در ایتالیا بر پایه زبانه. از زبان مثل یه اسلحه استفاده میکنه، مثل یک مسلسل تندتند حرف میزنه، با تلفظ ها بازی میکنه. به همین خاطر مغلوب قانون برای اون یه چیز متفاوت بود وچیزیکه فیلم در نهایت درباره اون بود این بود که این عنصر اصلی ارتباط از روبرتو گرفته شده. اون آدمی فعال و قویه. ولی زبان نقطه قوتشه و براش سخته که بخواد سعی کنه بدون اون کارکنه. روبرتو از این ایده خیلی خوشش میومد.»

در این فیلم جارموش با بقیه در یک زندان واقعی بودند بدون اینکه نگهبانها بدون که اونا زندانی واقعی نیستند. جارموش در این مورد میگه:

«من و روبرتو تو یک سلول بودیم و تام و جان تو یه سلول دیگه. خیلی ترسناک بود،باید هر کاری میگفتن انجام میدادیم و خیلی از رفتار خشن نگهبانها و زندانیها ترسیده بودیم. تام وجان واقعا از این تجربه ترسیده بودن منم همینطور اما این قضیه اصلن تاثیری روی روبرتو نداشت و فکر میکرد که کل این ایده بی فایدس و فقط با من در مورد چیزایی مثل این صحبت میکرد:
"خوب این خیلی جالبه ولی .. امشب کدوم رستوران میریم من لینگولی آل دنت رو ترجیح میدم."»

برای نوشتن این یاد داشت از کتاب قهوه و سیگار با جیم جارموش ٬ انتشارات اهورا ۱۳۸۴ استفاده شده است.